SWIETA, SWIETA I...

Chciałabym napisać Wam, że tegoroczne Święta były odbiciem lustrzanym naszych oczekiwań, minęły pod znakiem relaksu, odpoczynku, a oprócz prezentów, do domu wróciliśmy z workiem pełnym dobrych wspomnień. Ale nie jestem tu po to by Was okłamywać.

Wigilia kojarzy mi się z dużym napięciem, nerwowym spoglądaniem na zegarek, pośpiechem i nerwami. Wszystko to za sprawą kilku wigilijnych kolacji, których doświadczamy jednego wieczoru, a tym samym dokuczliwego przeświadczenia, że nie tak to wszystko powinno wyglądać, nie tylko od strony technicznej, ale i emocjonalnej. Jeśli wiecie co mam na myśli.

W te Święta w naszym szeroko pojętym życiu 'rodzinnym' wydarzyło się kilka niemiłych rzeczy, których się nie spodziewałam i [jak nigdy] nie wiem z której strony to wszystko ugryźć. Niektórych zdarzeń nie da się tak po prostu strawić, a już tym bardziej zapomnieć. Nie w momencie, kiedy kłóci się to z moimi przekonaniami i świadomością w której od niespełna trzech lat wychowuję swoje dziecko. Nie mogę pozwolić sobie na to, by ktoś niszczył choć kawałek tego co wypracowałam przez ten czas. I nie ma znaczenia kim jest ta osoba, może być i Papieżem - bo spór nie idzie o kogoś, a o coś. O konkret.

Jeśli spodziewaliście się obszernej świątecznej relacji okraszonej słodkimi zdjęciami przy choince - muszę Was rozczarować. Choć nie lubię tego robić.

Biorę Was na świadków i postanawiam uregulować sprawę Wigilii jak i pozostałych świątecznych dni. Na kolejny rok i na zawsze.